22
ŞEF

Caner’le Arzu’nun içerideki konuşmalarını, artık zorlukla duyar olmuştum. Cehennem uğultusu gibi sesler geliyordu. Kulaklığımı çıkardım, dinleyecek bir şey de kalmamıştı. Kızın, suçun ne kadarına iştirak ettiği çok önemli değildi. Murat olacak puştun kurbanıydı, besbelli. Bu tür hayvanlar, daha çok yalnız yaşayan kadınlardan seçtikleri kurbanlarını önce kullanırlar, sonra da gözlerini kırpmadan harcarlar.
Nihayet bir operasyon daha sona ermek üzereydi. Nereden nereye? Caner’in kıza dediği gibi, gerçekten de, bu sabah karanlığında zavallı Sami Tuzcu’nun evine gittiğimde, elle tutulabilir bir tek ipucu vardı, kızı Billur Solmaz’ın anlattıkları...
Mert ve Serdar’la olayı değerlendirip, toplantımızı bitirdikten sonra,  salonun köşesinde ağlayan genç kadına doğru yavaşça yaklaşmıştım. Koltukta bitkin vaziyette oturmaktaydı. Karşısındaki kanepeye geçtim.
—Billur Hanım olanlardan dolayı çok üzgünüz, başınız sağ olsun.
Yüzüme bakıp ağlamayı kesmiş, elindeki kâğıt mendille burnunu kibar bir hareketle sildi. Teşekkür etti.
—Babanızın katilini bulmak için elimizden geleni yapacağız, bundan emin olabilirsiniz. Hemen harekete geçmek istiyoruz. Bu yüzden kendinizi toparlayıp sorularımızı cevaplamanız gerekiyor. Anneniz seyahatteydi, değil mi?
—Teyzemin Florida’daki evine gitmişti, bugün dönecek.
—Babanızın vefatını, biz size haber verinceye kadar, kimseye açıklamayacağınızı biliyor mu?
—Evet, kesinlikle.
—Bize yardımcı olduğunuz için size müteşekkiriz, Billur Hanım. Size, babanızın katilini yakalamak için, elimizden geleni yapacağımıza söz veriyorum. O çok saygıdeğer bir insandı, Allah rahmet eylesin. Şunu unutmayın ki, vereceğiniz en küçük bilgi bile bizim için çok önemli olabilir. Bu üzüntülü gününüzde size rahatsızlık vermek istemezdim, ama mecburuz işte...
Ellerimi yana doğru açıp, çaresizliğimi ifade etmeye çalıştım. Billur Hanım, ne kadar anlayışlı olduğunun sinyalini veren bir jest yaptı başıyla. Daha fazla beklemeden konuya girdim.
—Rica etsem, kasadaki mücevherler hakkında bana biraz bilgi verir misiniz?
—Babam onları bir-iki ay önce, İngiltere’de bir müzayededen satın almıştı. Antika eşyalara çok meraklıydı, herkes bilir. Aslında bu antikalar hakkında çok bir şey bilmiyorum. Saraydan çıkma takılardı bunlar, hem antika değerleri vardı hem de mücevher olarak çok kıymetliydiler.
—Babanız böyle kıymetli eşyaları evdeki kasada mı tutardı?
—Hayır. Açıkçası daha önce böyle bir koleksiyon hiç satın almamıştı. Babam, topladığı resim ve heykelleri, gördüğünüz gibi, evin duvarlarına asar, mobilyaları da yine evde kullanırdı. Başka değerli evrak ve objelerini nerede tutardı, doğrusu bilmiyorum.
Billur Solmaz duraklayıp iç geçirdi. Güçlükle konuşuyor gibiydi.
—Bu mücevher koleksiyonunun ise replikaları vardı, yine aynı yerden alınmıştı. Yani koleksiyonun eki olarak. Onlar da annemin odasında, dolabında duruyor. Dolap kilitli filan değil...
Hırsızlık Masası’ndakiler belki böyle şeyleri daha iyi biliyor olabilirler, ancak ben, ‘replika’nın –bir zamanlar görmüş olduğum bilim-kurgu filminde olduğu gibi– insan benzeri robotları tanımlamak için kullanılan bir kelime olduğunu falan düşünüyordum.
—Taklitleri yani.
—Replika biraz farklı. Böyle değerli mücevherlerin saraydaki davetlerde takılmak üzere mutlaka tıpkıları imal edilirmiş. Değersiz madenden yapılmış imitasyonları filan değil, yine altın montürlü, ama nispeten değersiz taşlardan, usta mücevheratçıların yaptığı sahteleri.
—Allah Allah, ne gerek varmış böyle şeye?
—Herhâlde orijinallerine bir şey olmasın, ama takı olarak da kullanılabilsinler diye.
—Biliyorsunuz, hırsızlar annenizin dolabındaki replikalara dokunmamışlar. Garip ama gerçek... Bu koleksiyonun piyasa değeri hakkında bildiklerinizi bana söyler misiniz?
—Babam, Londra’daki şu ünlü müzayede evinden sekiz yüz altmış bin sterline aldığını söyledi. Satın alma hikâyesinin, babamın anlattığı bu kısmını biliyorum, bir de bu koleksiyonun tarihsel hikâyesini. İşte hepsi bu kadar.
Vay canına. Kafamdan bu meblâğı önce dolara, sonra da bizim paraya çevirdim. Meblâğ, hırsız olan-olmayan herkesi tahrik edebilecek bir rakamdı doğrusu. Parasal hesapları bir kenara bırakıp, esas sormak istediğim şey için bir girizgâhta bulundum.
—Tabiî ki İngiltere’deki müzayede fiyatları ile İstanbul’daki piyasa aynı olmaz, ama buradaki antika meraklılarının bu koleksiyona dünyanın parasını ödeyecekleri kesin. Neyse, babanızın almış olduğu bu mücevherlerden, nerede muhafaza edildiklerinden kimlerin haberi vardı?
—Benim bildiğim kadarıyla annemin, benim, teyzemin ve sigortacıların dışında kimsenin yoktu.
Soruyu evirip çevirip, başka kelimelerle tekrarladım, ama bir faydası olmadı.  Billur Hanım, aileden başka kimsenin haberi olmadığında ısrar ediyordu.
—Bu mümkün görünmüyor. Hırsız ya da hırsızlar-ki babanız eve erken gelince onu öldürmek zorunda kaldılar- kasanın yeri dâhil, her şeyi biliyorlardı. Neyin peşinde oldukları aşikârdı. Tesadüfen soyguna gelmiş olamazlar. Bu konuyu bir kez daha düşünmenizi istiyorum.
Ne yazık ki, Billur Hanım kilitlenip, suskunluğa gömüldü. Sadece başını iki yana sallayıp ‘bilmiyorum’ demekle yetindi. Söylemiş olduğum gerekçeleri, biraz daha detaylandırarak, yeniden sormak mecburiyetinde kaldım.
—Bir şey daha var. Katiller bu evi, adresi, bahçedeki köpeği, müştemilâttaki hizmetkârları, elektrik kofrasının yerini, evin içini ve hatta babanızın bir müzikale gitmiş olduğunu ve saat kaçta döneceğini dahi biliyorlardı. Bilmedikleri tek şey, babanızın oyundan sıkılıp, yarısında çıkmış olmasıydı. Onu, bu yüzden öldürmek zorunda kaldılar.
Bu sefer söylediklerim Billur Hanım’a bir şeyler hatırlatmış olmalıydı ki, zavallıcık ağlamaya başladı.
—Annem, kocam ve benden başka. Bir de... Yok, o olamaz...
Galiba bir şeyler hatırlamıştı. Bu, beni epeyce heyecanlandırdı.
—Kim olamaz? Olamaz diye bir şey yok bu dünyada, Billur Hanım. Bana ne biliyorsanız anlatın lütfen.
Yine aynı kibarlıkla burnunu sildi. Bu kadar kısa bir duraklamaya bile dayanacak sabrım kalmadığından, yüzümü ona yaklaştırıp, babacan bir tavırla omzunu tuttum. Billur Solmaz devam etti.
—Bir arkadaşıma rastlamıştım kuaförde... On gün kadar önce... Ama çocukluktan tanırım onu. Çok iyi kalpli bir kızdır. Parada pulda gözü olan biri değildir, öyle şey yapmaz.
İşte aradığım şey buydu. Çocuk gibi sevinmiştim, heyecanımı belli etmemek için dudağımı ısırdım.
—İsmi ve adresi nedir?
—Bana kartını vermişti. Biraz izin verirseniz bulurum.
Çantasını karıştırdı, bir kartvizitlik çıkardı ve taramaya başladı.
—İşte burada...
Uzattığı kartta ‘Arzu Alev - Ressam’ yazıyordu, iş adresi ve telefonu vardı. Her zaman yaptığım gibi, kartın arkasını çevirdim; el yazısı ile cep telefonu yazılmıştı.
—Bu Arzu Hanım’ın cep numarası değil mi? Yazıyı kendisi mi yazdı?
Başıyla evetledi. Karta tekrar bakıp sorguya devam ettim.
—Bana onun hakkında bütün bildiklerinizi anlatır mısınız?
—Neredeyse on yıldır görmüyordum onu. Kolejden arkadaşımdı. O zaman birbirimize çok yakındık. Hafta sonları bizim evde kalırdık. Güzel, sarışın ve alımlı bir kızdır. Akademide resim okudu. Henüz evlenmemiş, ama bir nişanlısı olduğunu söyledi. Başka...
Biraz düşündükten sonra devam etti.
—Başka da onun hakkında, sizin için önemli olabilecek bir şey bilmiyorum.
Bizim için, tek bir Allahın cezası kelime bile öyle ölümcül öneme sahip olabilirdi ki, bilseydi Billur Hanım’ın beyni uçardı.
—Nereli bu kız, ailesi kimdir?
—Haa, İzmir’den gelmişti bizim okula. Ailesi galiba hâlâ orada. Okuldayken teyzesinde kalıyordu, sonra yatılı oldu. Çok kültürlü ve yetenekli bir kızdı, babası da öyle bir adamdı. Bir mimardı.
—Peki, aranızda geçen konuşmayı anlatır mısınız?
—Ya yok aslında. Üç-beş dakika, nasılsın, iyi misin filan. Sonra kolyem dikkatini çekti, ben de anlattım.
Konuşmayı bitirmiş olduğunu ifade eden bir jest yapıp, çantasına davranır gibi oldu. Sonra yüzüme baktı, benim onu kıpırdamadan dinlediğimi gördü.
—Nasıl yani?
Konuşmaya isteksizleşmişti.
—İşte babamın satın aldığını filan. Koleksiyondan da bahsettim galiba. Bazen lüzumsuz gevezelik yapıyorum ya...
Bu defa, Arzu ile yapmış olduğu gereksiz konuşmadan dolayı, kendini sorgulamaya başlamış olmalıydı. Duraklamasına karşılık olarak, devam etmesini sağlayacak sorularımı sordum.
—Koleksiyonun nerede durduğunu, kasayı filan?
—Öyle şeyler söylemedim.
Hatırlamaya çalışır gibi durakladı.
—Ama zaten, Arzu bizim evi avucunun içi gibi bilirdi. Kolejdeyken hafta sonu bizde kaldığı çok olmuştur. Babamın evdeki kasasının, salondaki tablonun arkasında olduğu, bir sır değildi.
İşte bu!... Tünelin ucunda bir ışık görmüştüm sonunda. Bu konuşma aslında bir ipucu değeri bile taşımayabilirdi, ama Allah kahretsin, elimizde başka bir şey yoktu ve ancak sıfır noktasında olmaktan bir adım öne geçmiştik. Hiç yoktan daha iyiydik.
Ulan Kemal dedim kendime, sen var ya sen, bir dilsizi bile konuşturursun.

23
MERT

Kriminal’den çıkar çıkmaz şefi aradım. Sesi bomba gibiydi.
—Mert, nasıl gidiyor?
—Tamam, suç âletinin üzerindeki kan Sami Tuzcu’nun kan grubuyla tutuyor. Şimdi lâboratuardan çıktık. Tornavidanın üzerinde parmak izi yok, ama naylon torbadaki kurumuş kanların üzerinde tespit edilebilir bir iz bulmuşlar. O da pozitif çıkacak mutlaka. Kriminal’deki Yücel, biliyorsun hiç yanılmaz. Hani şu yeni aldıkları ultraviyole tarayıcıyla hemen fotoğraf alıp, Murat Gümüşlü’nün parmak iziyle karşılaştırdı. Tabiî sadece göz kararıyla baktı ve ‘tamam, budur’ dedi. Kesin parmak izi karşılaştırmalarını yarın, DNA sonuçlarını ise haftaya verecekler. Rapor ile birlikte...
—Çok güzel. Dinle şimdi Mert.
—Söyle şefim.
—Arzu Hanım’ın evinde Murat’ın Sami Bey’i şişlerken giymiş olduğu gömlek var. Üzerinde kan lekesi duruyormuş. Onu hemen alıp tahlile verin. En önemli kanıtlardan biri de o olacak.
—Tamam şefim. Artık daha ne olsun. Bunlar, o hayvanı ömür boyu hapse tıktırır.
—Arzu Hanım’ın ev adresini biliyorsunuz.
—Evet, gündüz gitmiştik oraya.
—Anahtarı yok sizde, kapıyı Mustafa’ya açtırın. Sadece gömleği alırsınız, laboratuar için acele etmeyin. Yarın veririz. Şu herifi bir an önce alıp, içeri tıkalım. Ne olur ne olmaz. Hemen çıkın oradan.
—Tamam Şef, sen merak etme.
—Sonra da buraya gelin. Toparlanıp dağılalım. Hepiniz perişan oldunuz.
Perişanlık ta ne kelimeydi. Yine de yalan söyledim.
—Yok bir şeyimiz. Merak etmeyin, hemen çıkıyoruz.
—Haydi bakalım.
Telefonu kapayıp, işemeye helâya yollandım. Çay ocağından bir neskahve kapıp, alt kat koridoruna indim. Serdar, Mustafa’yı nezarete koymuş, şubedeki polis memurlarına izahat vermekteydi. Evrakları toparladım, birlikte dışarı çıkıp arabaya bindik.
—Yüzün yorgun görünüyor, komserim.
—Ne o, alay mı ediyorsun?
—Yok, estağfurullah. Ben de öyleyim işte, baksana şu halime.
—Oğlum, sen bekâr olduğun için işin kolay. Şu iş bitse de eve gidip yatsak. İki gün eve gitmeyince, bizim hanım kendime metres tuttum zannediyor.
—Arzu Hanım’ın evinden sonra, bir de gidip o iti tutuklamak lâzım. Bu arada sabah gelen Beşiktaş Olay Yeri’ndekiler âmirlerine ötmüşler, dosyayı görmek istediler. Onları zor atlattım.
—Neyse ki iş daha fazla sarpa sarmadan sonuçlandı. Dua et ki...
Serdar, sözümü keserek yeniden söylenmeye başladı. Feci yorgun, ama aynı derecede mutluydum. Bu yüzden ona kızmadım ve bu küstahlığa bir defa daha izin verdim.
—Yaa, kimseden yardım alamadık, kimselere derdimizi anlatamadık. Neymiş, Caner beyefendi çaktırmadan sorgulama yapacakmış. Bu kadar haksızlık olur mu yaa?...
Sonunda dayanamadım. Her olayda aynı şeyleri duymaktan bezmiştim.
—Çeneni tutmasını öğren artık oğlum. Caner, bu işi usturubuyla yapmasa, olay bu kadar çabuk çözülmezdi. Belki de hiç çözülmezdi.
—Ama hep aynı şey oluyor be komserim. Sanki adam şube müdürüdür. Bizim sokaklarda koşturmaktan anamız ağlıyor. Adam kraliyet ailesinden gelme. Rütbemiz aynı, maaşımız aynı...
—Kes oğlum, kes! Caner’in nerdeyse senin yaşın kadar kıdemi var. Ayrıca biliyorsun, O, Şef’in en gözde adamı...
—Onun başkomiser torpili varsa, bizim de Personel Şube’den torpilimiz var, komserim. Sonunda onu harcıyacam, haberi yok.
—Sen böyle kaşınmaya devam edersen, kendin harcanırsın. Bak benden söylemesi.
—Tamam, kestim. Zaten bu konuyu konuşunca sinirim bozuluyor.
Serdar’ın susması neşeme neşe kattı. Taksim’e varmıştık ve her yer ışıl ışıldı. Etrafıma bakındım ve Allah’ıma şükürler olsun, dedim kendi kendime.
Hayattan daha başka ne isterdim ki?...

24
CANER

Onu sorgulamak hırpalamıştı beni. Hem Arzu’nun suç ortaklığıyla yüz yüze gelmenin, hem de aylardır uzak durduğum bir düşmana yenilmenin kırıcılığını yaşamıştım. Bu gece, en az beş kadeh şarap ve şampanya içmiştim. Kafamın içi karmakarışık olmuştu. Arzu da içiyor olsaydı eğer, dört yıl önce bırakmış olduğum sigaraya yeniden başlayabilirdim bu akşam.
Sorgulamanın sona ermesiyle birlikte, içimde tarifsiz bir sıkıntı oluştu. Bir kez daha, hayatımın ne kadar boş ve anlamsız geçmiş olduğunu düşündüm. Otuz beş yaşında, yirmiden fazla kadınla ilişki yaşayıp, çoğuyla birkaç haftadan öte mutluluk bulamamış, hatta içlerinden en uğursuzuyla evlenip boşanmış, dünyanın en pis işlerinden birini meslek edinmiş, tatminsiz, mutsuz, beş parasız bir zavallı olduğumu bir kez daha hissettim.
Katilin suç ortağı karşımdaydı. Ne kadar güzeldi ve ne kadar masum görünüyordu. Beni cezbeden ve hayatımı geçirmek istediğim kadın buydu aslında; ona da yazık olmuştu, bana da...
Üzüntümü gözlerimde okudu sanki. Kadehinin dibinde kalan yakut renkli sıvıyı, aynı renkteki güzel dudaklarının aralığından içeri yolladı. Elini, barın üzerinde duran elimin üzerine koyup, yumuşacık, puslu sesiyle konuşmaya başladı.
—Beni bu sabah bulmuştun. Ama neden beni karakola çekip sorgulamadığını anlayamadım. Bütün bu olanlar bir oyun gibi...
Sonra içtenlikle güldü.
—Yok canım, gerçekten böyle bir oyun hazırlamış olamazsınız. Pasta, şampanyalar, video klipler falan... İnanamıyorum bu yaptıklarına. Neden beni doğrudan sorgulamadın?
Başına gelecekleri bildiği halde, soğukkanlılığını koruyor olması şaşırttı beni. Derin bir nefes aldım. Aslında konuşmak istemiyordum, yine de açıklama gereği hissettim.
—Seni merkeze alıp sorgulasam, bana hiçbir şey söylemezdin. Konuşmalarımız büyük ihtimalle şöyle olacaktı; ‘Murat’ı tanıyor musun? Tanıyorum, harika bir insandır. Dün gece neredeydi? Evde birlikteydik, hatta Mustafa isimli bir dostumuz da bizimleydi.’ Üstelik bu sorguyu yapabilmem için, bir sürü hukukî prosedürden geçmemiz gerekirdi. Polis, senin filmlerde gördüğün gibi, her önüne geleni odaya alıp, konuşturamaz öyle...
Elimi yanağına koyup okşamaktan alamadım kendimi. O kadar gariban bakıyordu ki.
—Orada çok da hırpalanmış olurdun. Konuşsan bile, buradaki gibi sonuç alamayabilirdik.
—Peki, beni kandırmış olmak, sana ilgi duymuş bir kadının zayıflığından yararlanmak, rahatsız etmedi mi seni?
Rahatsız ediyor olmalıydı ki, sorusuna gereksiz sertlikte bir tavırla karşılık verdim.
—Bana bu sitemleri yapmadan önce, bir hırsız ve katilin suç ortağı olduğunu hatırlatmak isterim sana, Arzu.
—Ama sana tüm olanları içtenlikle anlattım. Evet, Murat’ın aklına Sami Bey’in evini soyma fikrini benim sokmuş olduğum açık bir gerçek, ama evin şekli şemaili, adamın hayat tarzı, karısının yurt dışında olması gibi bir sürü başka bilgiyi ‘benim’ sağladığım anlamına gelir mi bu?...
—Murat’ın, soygun projesini senden aldığı bilgilerle geliştirdiği kesin. Adrese gitti, tespit yaptı, fotoğraf çekti. Ayrıca, sağdan-soldan ek bilgiler alması da zor değil ki. Sami Tuzcu’nun karısı, Amerika’daki ablasına ziyarete, evdeki iki hizmetkâr ile kalan Sami Bey ise, açılışına davet edildiği ve sonra sıkılıp eve erken döneceği bir müzikale gitmişti. Bütün bunları; evin içini, alârm ile kasanın yerini ve kasanın içerisinde ne olduğunun bilgisini, Murat’a senden başka kim sağlayabilirdi, Arzu?
Belki de Murat’a söylediklerinin nerede kullanılacağını anlamamıştı. Böyle bir olasılık olabilir miydi? İnsan, olmasını istediği şeylere önce kendini inandırmak ister. Sanki aklımda onun lehine bir şüphenin oluşmuş olduğunu anlamış gibi, kendini acındırma konuşmaları yapmaya başlamıştı. Haklıydı bir bakıma, gerçekten üzülmeye başlamıştım onun için. Ne var ki, merhamet körlüğünün rasyonel düşünmemi engelleyebileceği bir duruma gelmeyecek kadar deneyimli bir polistim.
—Bu olayda senin bilmediğini ve bulaşmadığını anladığım tek bir şey var; Murat’ın Sami Bey’i öldürmüş olması...
Arzu, yavru bir kedi gibi ürkekleşti birden ve yamacıma sokuldu.
—Peki, beni nasıl buldun? Billur, bu mücevherlerin öyküsünü eminim başkalarına da anlatmıştır. Onlardan niye şüphelenmedin?
Bazı insanlara kendisi ile ilgili gerçekleri hiç gizlemeden, bütün çıplaklığıyla anlatmak iyidir; onu kendine getirir.
—Billur’un, senden başka, karanlık çetelere bulaşmış arkadaşı yoktu, Arzu. Sabah Şef beni aradı. Ayıptır söylemesi, Emniyet Âmirliği’nde, sorgulama konusunda şöhret yapmış bir polisimdir ben. Bana sadece olayı anlattı, ismini, geçmişine ait öğrendiklerini ve atölyenin adresini verdi.
—Neden atölyeye gelip benimle konuşmadın? Seni tanısaydım her şeyi anlatırdım. Beni bu bataktan kurtarmanı sağlamak için, ne sorsan anlatırdım.
—O zaman yapmazdın. Ayrıca, senin işin ne kadarına karıştığını da bilmiyordum. Ortada hiçbir ipucu yoktu. Hoş, ipucu olsa da, söylediğim gibi, insanları öyle kolayca içeri alamazsın ya. Nişanlın Murat ile akşam burada buluşacaktınız. Sabah saatlerinden, buraya gelinceye kadar atölyeni izledim, seninle ilgili bilgi topladım.
Antikacı Ali’nin dükkânında, ondan nasıl bilgi aldığımı ve bu bilgileri olayla nasıl ilişkilendirdiğimi anlattım.
—Çevrendekilerle, neredeyse hiç yakınlık kurmamış olduğunu anladım. Bu da işimizi zorlaştıran bir şeydi. Öğleden sonra sen geldin. Seni işkillendirmeyecek birini bulamadığımdan, yan tarafındaki çay ocağındaki çırağı ayarladım, hiç olmazsa konuşmalarını dinleyelim diye... Çocuğun yapıştırdığı mikrofon, hâlâ masanın altında duruyordur.
—Atölye’de kimseyle bir şey konuşmadım ki. Yalnızca gece buraya geleceğimi bir arkadaşıma telefonda söyledim, hepsi bu...
—Bu yeterliydi zaten, Arzu. Sonra bendeniz alıcı-vericiler kuşanıp, senin yanına geldim, bildiğin gibi işte...
Elimi kazağımın yakasına sokup, telsiz mikrofonun kapsülünü dışarı çıkardım. Konuşmalarımızın daha ötesini kimse dinlemese de olurdu ve hatta daha iyi olurdu. Sağ kulağımda takılı olan, bir kibrit başı büyüklüğündeki alıcıyı da söktüm, dışarıdan gelmesini beklediğim bilgilerin hepsini ulaştırmışlardı bana.
—Bunlara ihtiyacımız kalmadı.
—Sen neden polis oldun ki Caner? Keşke yıllar önce karşıma çıksaydın. O zaman belki senin de şansın değişirdi.
—Belki de haklısın. Aslında benden polis filan olmaz. Ne doğru düzgün silah kullanabilirim, ne de dövüşmesini bilirim. Suçluya tokat bile atamam. Bu yüzden, ben bu tür ‘özel ve tuhaf’ işlere bakarım yalnızca...
Ona yapmış olduğum gösteri, her şeye rağmen hoşuna gitmiş olmalıydı ki, Arzu, içten gelen bir sevinçle boynuma sarıldı.
—Gerçekten müthiş bir adamsın sen. Merak ettim doğrusu, Murat’ın bana ne hediye getireceğini nasıl anladın?
—Murat, muhakkak ki sana o kasadan bir doğumgünü hediyesi getirecekti. Senin için seçmiş olduğu saatin, diğer değerli eşyalar ve mücevherler gibi, Sami Bey’in yaptırdığı sigorta poliçesinde kayıtlı bulunduğundan habersizdi. İşte benim ustalığım da burada; o zaman adını dahi bilmediğim soyguncunun sana o saati getireceğini sezinledim. Yalnızca listeye baktım ve doğru tahmin ettim. Tıpkı Murat’ın atölyene o tabloları getirdiğinde ne teklif etmiş olabileceğini tahmin etmiş olduğum gibi...
Beni hayranlıkla dinliyordu. İyice gövdemin içine sokulmuş, yukarıdan aşağı bana bakıyordu. Sıcaklığı tahrik ediciydi, ama ben, işim esnasında aşka karışmanın cefasını yıllarca çekmiş, en başarılı işlerimin sonunda benzer nedenlerle cezalandırılmış biriydim.
Ahh, tövbekâr olduğum öyle çok şey vardı ki. Kendime uyguladığım baskı, sıradan ama düzgün bir hayat sağlıyordu. Ne var ki, bu yaşadığıma hayat denemezdi.
Arzu, parmağıyla dudağıma dokundu. Sonra kulağıma doğru yükselip içine fısıldadı.
—Sana neredeyse ilk görüşte âşık olduğumu söylemeliyim. Beni hapse atacağını bilsem de, bunu sana söylemek istedim. Keşke başka bir yerde, başka bir zaman karşılaşsaydık. Ama benim kaderim buymuş.
Arzu’nun aşk sözcüklerine karşılık veremedim, vermemem gerekiyordu. Sadece, dudaklarımda gezinen parmağını tutup öptüm. Sonra da ona, hikâyenin geri kalan kısmını anlattım.
—Tahminlerimin doğru olduğunun onayı kulağıma, daha doğrusu kulaklığıma geldikçe işin nasıl gerçekleştiğini merak eder oldum. Senin gibi güzel, kültürlü ve akıllı bir kadın Murat gibi sahtekâr ve aşağılık bir suçluya neden gönül versin? Onunla iş birliğinin sınırları neydi? Ona verdiğin bilgilerin nelere sebep olabileceğinin farkında değil miydin?
Zavallıcık, birdenbire gözyaşlarına boğuldu. Hıçkırıklarla sarsılıyor, sıkıca birbirine kilitlediği kirpikleri kazağımı delip göğsüme batıyor, ucundan akan gözyaşları tenimi ıslatıyordu. Sonra yavaşça göğsümden ayrıldı ve yukarıya doğru baktı. Makyajı akmış haliyle daha kadınsı ve güzel olmuştu.
—Caner, benim hayatım kaydı. Bunu hak edecek bir şey yapmadım ben. Ona inandım ve güvendim sadece. Aptalım ben. Evet, aptallar başına gelene katlanırlar diyorsan, haklısın.
Arzu, beni kandırmak veya kendini acındırmak için söylemiyordu bütün bunları. Gerçekten de en akıllı insanın bile, bazı durumlarda ne kadar aptallaştığı bilinen bir gerçektir. Hepimiz hayatın içinde görmedik mi, yaşamadık mı bunları? Basiretimiz bağlanıp, en kritik zamanlarda, en aptalca davranışlarda bulunup, başlarımızı en olmadık belâlara sokmadık mı?
—Aptal olmadığını biliyorsun.
Başını yavaşça öne eğdi, iç geçirerek burnunu çekti. Sonra tekrar yukarı kaldırıp bütün güzelliğiyle ve masumiyetiyle bana bakıp sordu.
—Şimdi beni tutuklayacak mısın?
Ona ne cevap vereceğimi bilmiyordum. Eğer Şef’i ikna edebilirsem, yazacağımız ifade tutanaklarında Arzu’nun suçunun büyük bölümünü gizleyebilirdik. Bunun ötesinde, alacağı ceza adlî savunmasına ve yargıcın insafına kalırdı. Ayrıca, onun tutuksuz yargılanmasını sağlayabilecek bir dümen çevirme olanağımız vardı. Ama bu gece Arzu’ya bunları söyleyemezdim. Ne kadar içkili olsam da, böyle bir taahhütte bulunmamın hatalı bir davranış olacağının bilincindeydim. Bu yüzden topu taca attım.
—İnan, bu sorunun cevabını henüz bulabilmiş değilim.
Sessize almış olduğum cep telefonum titreşti, Şef beni arıyordu. Operasyon bitmişti, hep birlikte merkeze gidebilirdik.
—Hayırlı olsun ve de hepimize geçmiş olsun. Siz gidin, ben birazdan oraya gelirim. Arzu hanımefendiyi ise burada benimle bırakırsanız memnun olurum. İşlem tamam. Ancak onunla henüz sona ermemiş bir oyunumuz var.
Kulağımda telefon, makyajı iyice dağılmış güzel yüzüne doğru yaklaştım. Dayanamayıp, dudaklarına parmağımla dokundum.
—Arzu hanım, oyunumuzun adı neydi?...
Arzu’nun oyun oynayacak hâli kalmamıştı.

25
MURAT

Korkunç rüyalar gördüm. Çoğunu hatırlamıyorum, ama uyanmadan az önce gördüğüm en sonuncusu; bütün ağırlığıyla göğsüme çöreklenmiş kapkara bir kurt köpeğinin gırtlağımdan koparmış olduğu kanlı et ve kıkırdak parçalarını gözümün önünde çatır çatır yemesiydi. Alnımın hemen karşısındaki ağzı, kırmızı gözlerinin altında, sipsivri kanlı dişlerle çevriliydi. Ve kara bir kuyuya benzeyen o korkunç ağzın bok gibi koktuğunu hatırlıyorum.
Sonrasında, nerede olduğu bilinmez bir yerde, kusarak kendime geldim. Soğuk terler boşalıyordu sırtımdan. Üstüm başım toz içerisinde, karanlık ve pis bir odadaki kalorifer borusuna iki elime bağlı bir kelepçeyle tutturulmuş olduğumu fark ettim. Kendime yabancılaşmış bir hırıltıdan ibaret sesim, ta uzaklardan bir yerden kulağıma gelir gibi oldu.
—Neresi burası yaa?
Boğazımı temizleyip bağırdım.
—Kimse yok muu? Heeyy!!
Bir yankılanma filan olmadı, bulunduğum yer küçük bir oda olmalıydı. Çok uzakta olmayan bir yerlerden yoğun sokak sesi geliyordu. Yine midem bulandı, sapsarı ve acı safra kustum yerlere. Dizlerimi duvara dayayıp, bağlı bulunduğum boruyu çekerek koparmaya çalıştım. Başarılı olamadım. Ağzıma burnuma giren terlerim genzime kaçtı, nefes nefese kaldım öksürmekten. Bütün gücümle kelepçelere asılıp, tekrar bağırdım.
—Çıkarın beni buradan!... Kimse yok mu?!...
Etrafı kolaçan ettikten sonra, bu rezil hücreye nasıl olup da düştüğümün hikâyesini hatırlamak için, hafızamı ölesiye zorladım. Kopuk filmler vardı gözlerimin önünde. O yamuk burunlu köpek herif sokmuştu beni buraya.
Nasıl da gaflete düşüp kapak kâğıdına pişti vermiştim, ahh. Onu hatırladım. Kapıdaki iri yarı yavşağı da hatırladım, polis miydi bu herifler?
Yok canım, nereden bulacaktı polis beni? Yoksa?...
Bulunduğum odanın içerisi, çöp ve pislik dışında, boştu. Oda kapısının bulunduğu cephenin köşesindeki zeminden tavana geçip giden bir metal boruya bağlıydım ve erişebileceğim alan, boyumla sınırlıydı. Karşımdaki iki giyotin pencere sokağa bakıyordu. Dışarıda yürüyen insanlardan uzun boylu olanların saçlarını görebiliyordum yalnızca. Ancak sokak o kadar gürültülüydü ki, bağırarak kimseye ulaşabilme imkânım yoktu.
Alaşımlı metalden yapılmış kalın kalorifer borusu, bel hizasında eski döküm bir radyatöre bağlanmıştı ve o da çekerek koparılacak gibi bir şey değildi.
Beni nasıl da faka bastırmışlardı o puştlar...
Midem yine bulanıyor, başım dönüyor ve gözlerim kararıyordu. Yere çömelmek zorunda kaldım. Gözlerimi kapayıp vücudumun kasılmalarının geçmesini bekledim azıcık. Saatime bile zorlukla baktım, on ikiyi geçiyordu. Demek ki, iki buçuk saatten beri burada baygın yatıyordum. Üzerimdeki ceketi de çıkarmışlardı. Odanın sağındaki pencereden bölük pörçük içeri giren far ve neon ışıklarında, mavi renkli ceketimin odanın ortasında bir yerde atılıp bırakılmış olduğunu gördüm. Hayal meyal...
Beni soymuştu demek şerefsizler. Tamam da. Neden paketleyip, böylece burada bırakmışlardı? Öldürmemişlerdi, kodese atmamışlardı. Neden?
Gücümü toplayıp, zorlukla doğruldum. Bacaklarım titriyordu. Kafayı çalıştırıp, bir an önce buradan palamarı koparmanın bir yolunu bulmalıydım. Yerlerde boruyu parçalayabileceğim sert bir cisim bakındım.
Gözlerim karanlığa iyice alışmıştı. Yere yatıp, bacaklarımı odanın ortasına doğru uzattım. Bir pergel gibi çöpleri süpürmeye başladım. Bir kaç tahta, kâğıt ve tuğla parçasından başka ele gelen bir şey yoktu, onları da kendime doğru çektim. Odanın bana göre sol cephesinde, pencerenin bulunduğu köşeye doğru bir çöp öbeği bulunduğunu fark ettim. İçinde ne olduğu görünmüyordu. Üstelik burası, uzanabileceğim bir bölge değildi. Biraz düşündüm ve tek şansımın bu çöpün altından bir şeyler çıkması olduğunu anladım.
Az önce bulmuş olduğum tahta parçalarından uzunca olanını, iki ayağımın arasına kıstırıp sürüyerek, çöp öbeğine zorlukla ulaştırdım. Kelepçeler bileklerimi kesmeye başlamıştı. Çöpleri, tahta parçasıyla yarım yamalak da olsa süpürdüm. Tahta, ağırca bir nesneye takılır gibi oldu. Bin bir zorlukla kendime doğru çektim onu. Sonra tahtayı bırakıp, ayağımla, görebileceğim kadar yanıma aldım.
Pencerenin denizliğinden kopmuş, el büyüklüğünde kalın, beyaz bir mermer parçasıydı bu. Taşı iki elimle kavrayıp, kalorifer borusunu duvara bağlayan kelepçeye bütün gücümle vurmaya başladım. Aklıma beni buraya tıkan pezevengin suratı geliyor, bağlantı yerine her vuruşumda, ağzının burnunun dağıldığını hayal ediyordum. Sonra o Arzu karısını, polislere beni anlatırken görüyordum.
Allah kahretsin o herifleri! O orospu karı öttü, biliyorum.
Yüzümde biriken ter duvarlara sıçrıyor, kurumuş ağzımın kenarlarında köpükler oluşuyor, vurdukça kendimi düşünmekten ve homurdanmaktan alıkoyamıyordum.
Başkası olamaz; Mustafa buraya geleceğimi bilmiyordu.
Aslında hata bendeydi, Arzu’nun işini bu sabah görmeliydim. Sen artık yaşlanmışsın Murat, çabuk hareket etme yeteneğini kaybetmişsin.
Taşı, borunun bağlantı noktasına deli gibi vurmaya başladım. Kopan mermer parçaları kıvılcımlanıyor, gözlerime sıçrıyor, kirpiklerimi yakıyordu.
—Hepsini öldürücem!
Mermerin kırılan kısmı bir bıçak gibi keskinleşmiş, parmaklarımın boğumlarına dalmıştı. Ellerimden fışkıran kanlarla birlikte, borunun kelepçesi dağılarak kırıldı.
Yemin ederim, o puştun suratını orada, taşın inip durduğu yerde gördüm. Kalorifer borusunun desteğini yok etmiştim. Ayaklarımı duvara dayayıp, kelepçenin zincirine asıldım. Boru çatırdamaya başladı. İkinci çekişimde, duvardaki sıva parçalarıyla birlikte, üstteki eklem yerinden koptu. Dişlerimi sıkarak, gözlerimi kapadım. Kendimi bütün gücümle bağırmaktan alıkoyamıyordum artık.
—Hepsiniii!!!
İki elimi birbirine bağlamış kelepçelerle, kanlı ellerimi ve üstümü başımı, yerdeki pis gazete kâğıdı parçalarıyla –yapabildiğim kadar– temizledim. Heyecandan ve soğuktan titriyordum. Üzerimden çıkarılarak yere atılmış olan ceketimi alıp, ceplerine baktım. Her şeyim çalınmıştı. İki elimi birbirine bağlamış olan kelepçeler sebebiyle üzerime giyemedim.  Kaptım ve sokağa fırladım.
Şimdi ne yapıp edip sığınağıma varmalıydım.

26
ŞEF

Asayiş şubede bir vakanın sonuçlanması, dosyanın adliyeye gitmesi, ya da kapanarak tozlu arşiv raflarına kaldırılması demektir. Soruşturma, bu sonuç aşamasına gelinceye kadar, bir sürü merhaleden geçer. Sonun başlangıcı dediğimiz aşama, -yani bizim işimizin sonu- zanlı ile birlikte tüm ifade, tespit ve delilleri içeren dosyanın savcılığa teslim edilmesidir.
Şimdi burada, Joy Bar’ın resepsiyonunda, bütün bu bürokratik süreci planlıyordum. Elimizde Sami Tuzcu cinayetinin suçlularını içeri tıkabileceğimiz kesin deliller ve ifadeler vardı. Gerçi bu ülkede neredeyse hiç bir şey kesin değildir. Buna rağmen görünen oydu ki, Murat denen herifi bu davada ömür boyu hapisten ancak bir mucize kurtarırdı.
Kulaklığımı çıkardım. Önümdeki evrakları toparlarken, Mert ve Serdar içeri girdiler. Dağılmış yüzlerine hiç bakmadan konuştum.
—Mustafa’yı merkeze aldınız mı?
Mert, yorgun bir sesle cevap verdi.
—Aldık şefim.
Serdar, içerisini işaret etti.
—Caner’in işi bittiyse, Arzu Hanım’ı da götürüyor muyuz?
Ben sizin o kıskanç tilki ruhunuzu, bir kilometre öteden okurum, oğlum. Caner’in kaderi buydu işte; ne zaman bir kadın ona ilgi duysa, mesai arkadaşları taş koyup rezil etmeye çalışırlardı onu. Caner’in kanatlarımın altında olduğunu bir kere daha hissettirdim.
—Yok. Caner’in onunla işi var daha. Siz esas şu yandaki binada duran puştu hemen içeri alın. Dikkatli olun ha, herif çok tehlikeli.
Serdar, yine densizlik yapıp alaycı bir tavır içine girdi.
—Yerim ben onun tehlikesini...
Fesuphanallah çekip, ibne tarzı konuşmasına ses çıkarmadım.
—Hadi yürü oğlum, daha çok işimiz var. Mert, sen yalnız bırakma çocuğu.
İkisinin birlikte apar topar dışarı çıkmasını izleyip merkezi aradım. Bu gece komiser Cemil ve ekibi nöbetçiydi. Bana ilettikleri Fındıkzade cinayetinden başka önemli bir olay olmadığını söyledi, arayan-soranların listesini verdi.
—İki adam yolla, burayı toplasınlar.
—Emredersin şefim.
Cemil, taşralı, asker gibi itaatkâr ve olgun bir çocuktu. Kırk yaşında ve Mert’ten kıdemliydi.
—Kayıtlara sakın kimse dokunmasın, yarın tutanakları isteyeceğim. Anlaşıldı mı?
—Anlaşıldı şefim,
Makinemi kapatmadan önce son kez, Caner’le Arzu’nun ses kayıtlarını taradım. Baştan sona çok ilginç ve benzersiz bir konuşmaydı. Caner’in sorgulama mucizelerinin arasına bir yenisi eklenmişti. Bir insan bu kadar mı güzel konuşturulur yaa... Sahiden bu çocuk, Asayiş Şube’nin göz bebeğiydi.
Dokuz yıl Narkotikte süründükten sonra, onu bizim büroya aldırmıştım. Rahmetli babası da eskiden yakın mesai arkadaşımdı, Allah rahmet eylesin, o da çok iyi ve dürüst bir adamdı. Caner’im, Narkotik Şubede çok başarılı olabilirdi aslında; kolejden ve akademiden yüksek dereceyle mezun, yakışıklı, zeki, pırıl pırıl bir polis... Üstelik son derecede itibarlı, tanınmış, gazi olmuş bir başkomiser çocuğu...
Öyle akıllı operasyonlar yapmıştı ki şubede, milletin dibi düştüydü. Ama onu çok fena harcadılar. Niye?
Çünkü itoğlu itlerin kuyruklarına bastı.
Narkotik o zamanlar, berbat bir takımın elindeydi. Şimdilerde orası yeni yeni temizleniyor. Olan, zavallı Caner’ime olmuştu. Ahh, keşke çocuğu vaktiyle yanıma alaydım. Gaflete düşmüştüm işte...
Ses kayıtlarını, müzisyen oğlunun piyano kayıtlarını huşu içinde dinleyen bir baba edasıyla taradığım sırada, Mert ve Serdar pürtelâş içeri girdiler.
—N’oldu çocuklar. Yoksa?.
—Evet şef, kalorifer borusunu koparıp kirişi kırmış.
—Allah kahretsin! Sizi de Allah kahretsin! Ulan herifi enseleyeceğiz diye göbeğimiz çatladı be!.
Deliye dönmüştüm. Nabzımın deli gibi çarptığını hissettim. Kendimi tutamayıp, Serdar’ın yakasına yapıştığımda arakladım kendimi.
—Kaç yıllık polissin, şunu düzgün bağlamasını öğrenemedin gitti be! N’apıcaz şimdi ha?  N’apıcaz?
Mert, onu elimden kurtardı. Durumumu iyi görmemiş olacak ki ceketimden dilaltı hapımı bulup çıkardı.
—Şefim, ne olur yapmayın!... Biliyorsunuz doktor böyle yapma...
—Başlarım lan doktorunuza şimdi!...
Ağzımdan köpükler geliyor, kulaklarım vınlıyordu. Allah’ım, tam bu eziyet bitti demiştim. Bitti demiştim. Yok artık. Dayanacak halim yok yaa!...
Mert, bir yerden yarım bardak su bulup, ilâcımı içirdi. Görünüşümden çok korkmuş olduğunu anladım.
—Lütfen yapma şefim, çoluğunun çocuğunun hatırına...
Serdar olacak pezevenk, oradan atıldı.
—Valla şefim, bunun kelepçeyle, bağlamakla filan ilgisi yok. Boruyu koparmış gitmiş. Ee, başında kimse de bırakmadık, siz öyle söyl...
Suratına tokadı aşkettikten sonra sinirim dağıldı. Serdar’a vurduğum için pişman oldum. Allahtan, bana bir şey söylemeyecek kadar -korkuyla karışık- saygıya sahipti. Sesini çıkarmadan az öteye çekildi. Ağzımdan konuşma yerine hırıltı çıkıyordu istemeden.
—Öyle söylememin sebebini bilmiyor musun sen?! Delirtecek misin beni yaa?!...
Mert, olayı daha fazla büyütmemek için tekrar araya girdi.
—Kes oğlum tamam! Şefim, elinde kelepçeler, beş parasız ve kimliksiz, burdan çok uzaklaşmış olamaz o herif. Kilit noktaları kapatırsak, hemen enseleriz gibime geliyor. Ekipleri arayayım mı?
—Ne ekibi Mert, hasta mısın oğlum? Hatta Sami Bey’in nasıl öldürüldüğünü de anlatalım bari.
—Yok şefim, ben sadece...
Sandalyeye yığıldım. Yapacak bir şey yoktu. Olan olmuştu. Olanla, ölene çare yoktu siktiğimin dünyasında... Biraz nefeslenince ayağa kalktım. Mert ve Serdar, ne yapacaklarını bilemez halde dolanıp duruyorlardı. Bu arada, bardan çıkanlar çoğalmıştı. Vestiyerden ceketlerini isteyenlere, acemi hareketlerle yardımcı oluyorduk. Millet, bir gariplik seziyor olmalıydı ki, bize yan gözlerle tuhaf bakışlar atıyorlardı. Sonunda kafamı toparladım, dışarıya çıkıp bizimkileri bir baş hareketiyle yanıma çağırdım.
—Derhal merkeze gidip talimatlarımı bekleyin. Hadi naş!...
Mert, Serdar ile birlikte çıkmak üzere içeriye uğrayıp, toparlandı. Ellerimle yüzümü zımparalarcasına sıvazladım. Kırk saattir uykusuz ve yorgun Mert ve ekibinden daha fazla fayda göremeyeceğimin farkına varmıştım. Gitmekte olanların yolunu kesmek zorunda hissettim kendimi.
—Durun bir dakika. 155’e bir kapkaç ihbarı yapayım, çevreyi onlar arasınlar. Sadece eşkâlini vereceğim o uğursuzun. Bir şey bulacaklarını sanmıyorum ya.
Sinirden sesim ve ellerim birlikte titreyip duruyordu.
—Evvelki gece nöbetiniz vardı. Zaten hıyar gibi olmuşunuz, evlerinize gidip zıbarın, sabah sekiz buçukta toplantı yapıcam. Merkezde.
—Anlaşıldı, Şef.
Kaçarcasına terk edip gittiler mekânı. Giderken, bizimkilerin gözleri beni görmek bile istemiyordu. Herhâlde halim-tavrım iyi değildi. Ekiplere telefonlarımı ettikten sonra, toparlanıp eve doğru yola çıktım. Araba kullanırken sık sık kalbim sıkıştı, derin nefes alıp idare etmeye çalıştım işte...
Zaten, ‘idare’ etmekten ibaretti bütün hayatım...