Bu akşam, sevgilimle buluşacağımız ‘Joy Bar’a biraz erken geldim. Saat dokuz civarıydı. Girişteki vestiyerde oturan görevli adam değişmiş, yerine Fransız filmlerinde gangster rolüne çıkan karakterlere benzeyen, yaşlıca, iri-yarı bir adam oturtmuşlardı. Kibar biri gibi duruyordu. Beni görünce önündeki bilgisayarın ekranına bakmayı bırakıp, gülümseyerek ayağa kalktı ve ‘hoş geldiniz’ dedi başıyla. Üstümü vestiyere bırakmak isteyip istemediğimi sordu. Bırakmadım, zaten hafif bir şeydi.
Onunla çıkmaya başladığımızdan beri dekoltesi olan abiye elbiseler giymez olmuştum. Zaten, açık-saçık gece giysilerine izin verecek biri değildi sevgilim. Evde ise, üzerimde hiçbir şey olmamasını tercih ederdi.
Epeydir gelmemiştim buraya. ‘Joy Bar’ Cumartesi akşamları genellikle çok kalabalık olur, ama bu akşam, belki de saat erken diye, iyice tenhaydı. Bara geçip oturdum. Barmene bir kadeh kırmızı şarap siparişi verdim. Sonra etrafa şöyle bir göz gezdirdim. Masalarda on beş-on altı kişi, benim oturduğum upuzun barda ise benden başka dört kişi vardı.
Kilo sorunum yüzünden akşam yemeklerini pek yemiyordum bu aralar. Evde bir salata atıştırıp çıkmıştım. Kilo fazlam yoktu aslında ama, beş yüz gram bile alsam, onu gidip basenlerime yağ olarak yapıştıran korkunç bir illete yakalanmıştım. Bu geceyse, doğum günüm şerefine kendime bir hoşluk yapıp, içki içip, çerez yiyebilirdim. İzinliydim yani...
Sevgilim yarım saat içinde gelecekti. Onu beklerken bir kadeh şarap içip, favori dergim ‘Art’ın biraz önce aldığım son sayısına bakarım diye düşünmüştüm. Derginin ilk sayfalarındaki resimlere göz gezdiriyordum ki, içeriye çok ‘tip’ bir adam girdi ve barda benim oturduğum yere doğru, etrafına bakınarak yürüdü. Barmenle selâmlaştılar, içkisini söyledi. Kolayca iletişim kurabilen, sempatik ve sıcak biri olduğunu bu ilk jestlerinden hemen anladım.
Hani tek tek fiziksel özelliklerini saydığınızda bir güzellik bulamadığınız, ama cazibeli adamlar vardır ya, işte bu adam öyle biriydi: İnce, orta boylu, kumral kıvırcık saçlı, otuz beş-kırk yaşlarında, aydınlık yüzlü... Üzerinde siyah, bisiklet yakalı ince bir kazak, altında açık mavi çok klas bir jean vardı. Gayet ‘casual’ hoş bir tarz. İtalyan tasarım, tütün rengi deri ayakkabıları ve benim sevdiğim stil, ince köşeli gözlükleri ona daha varsıl bir ifade vermişti.
Hemen yanımdan, barmene kırmızı şarap siparişi verdi. Ellerini barın üzerine koydu. Pırıl pırıl tırnaklar ve ince, temiz parmaklar... Saçlarını ve kulaklarını da yakından inceledim. Konuşunca, ses tonunun sıcak ve kendinden emin, diş ve dudaklarının da güzel olduğunu kaydettim. Bunu içgüdüsel olarak hep yaparım; tepeden tırnağa analiz... Bir erkeğin benden geçer not alabilmesi için ağzıyla kuş tutması gerekir.
Erkekler konusunda bu kadar seçici olan bir kadının, kendine flört edecek adam bulması bir hayli güç oluyor. İtiraf etmeliyim ki, otuz yaşımı bitirdiğim şu güne kadar, tam not verebileceğim birine hiç rastlamadım.
İlk görüşte yüksek not verdiğim bu adam, zarif hareketlerle kadehinden bir yudum aldı. Bir-iki dakika etrafa bakındıktan sonra, bana doğru döndü.
—Merhaba. Umarım sizi rahatsız etmiyorum.
Benimle konuşmak istediğini bara doğru yürüdüğünde hissetmiştim. Bu yüzden şaşırmadım ve gülümseyerek yanıtladım onu.
—Yoo, hayır. Etmiyorsunuz.
Şımarmasın diye önüme dönüp, ağzıma bir fıstık attım çerezlikten. Kütürdeterek çiğneyip, lâfıma devam ettim.
—En azından şimdilik...
Bu sözüme rağmen, şeker şeker gülümsedi, gözlük çerçevelerinin üzerinden hınzırca baktı bana. Kollarını iki yana doğru açtı.
—Tamam, yakışıksız bir hareket yaparsam kovarsınız beni. Barlarda erkeklerin kötü bir imajı var, doğru değil mi?
Çekici bir erkeğin söyledikleri de hoş geliyor insana. Bu cümlesine yanıt filan beklemiyordu aslında, ama ben kısa bir soruyla karşılık vermeyi seçtim. Bu, ‘devam et’ anlamına geliyordu.
—Bilmem, öyle mi?...
—Valla, ben barda bir hanımla sohbet etmeye çekiniyorum. Erkeklerle ahbap olsanız daha da kötü...
Çapkınca göz kırptı.
—Hemen dedikodu çıkarırlar hakkınızda...
Bu esprisine güldüm. Hâli ve tavrıyla bana komik geldi.
—Haklısınız, bu günlerde bir kadının tek başına barda rahatsız edilmeden oturması neredeyse imkânsız oldu.
Bu sözleri ciddi bir tavırla söyledim; adama çok da yüz vermek olmazdı. Askıntı olmaması için tedbirimi alıp, ona hemen erkek arkadaşımdan bahsetmeliyim, diye düşündüm.
—Neyse ki ben nişanlımı bekliyorum...
Saatime bakıp sahtekâr bir gülümsemeyle devam ettim.
—Şimdi gelir ve beni sizden kurtarır. O yüzden rahatım.
Şaşırtıcı şekilde, adam hiç de düş kırıklığı yaşamadı bu lâfımın üzerine. Bir şey olmamış gibi, sohbete devam etti.
—Birini bekliyor gibi duruyorsunuz zaten. Belki bu akşam ikinizi birden eğlendiririm biraz.
Çok şeker bir ifadeyle omuzlarını silkti ve devam etti.
—Bedava eğlence ve içki... Bugün sizin şanslı gününüz olmalı.
Sazan gibi atıldım bu lâf üzerine.
—Valla, bugün benim doğum günüm...
Benim sazanlığıma karşılık, ‘hıyar’ denince tuzluğu kapıp gidenleri anımsatan coşkulu bir hevesle karşılık verdi.
—Aaa, demek bir akrepsiniz.  Çok güzel, ne hoş bir rastlantı.
Bu rastlantının hoşluğu neredeydi ve acaba onun burcu neydi? Cevabını ona soramadan ve bir şey söylememe fırsat vermeden, devam etti.
—Akrep kadını tamamdır. Cazibeli ve gizemli... Bahse girerim, sevdiğiniz erkek için her fedakârlığı yapacak ve ona sadık kalacak birisiniz.
Sevgilime sadık bir kadın mıydım hakikaten? Öyle olaydım, bari bu akşam. İyi ki akrep burcunun kötü imaj yaratan kişilik özelliklerinden bahsetmemişti, ne tatlı bir insandı bu adam yaa...
—Evet, ve herkesin de eşine veya sevgilisine sadık olması gerektiğini düşünüyorum.
Aramızdaki sohbette küçük bir duraklama oldu. Adam, sıcak bir gülümsemeyle, elini uzattı.
—Benim ismim Caner, ya sizin?
—Arzu.
—Güzel bir isim. Bana Arzu Tramvayı’nı hatırlattınız. Çok hoş bir filmdi.
Bana bunu söyleyen bir erkeğe, hiç rastlamamıştım doğrusu. Hoşuma gitti. Arzu Tramvayı, en sevdiğim klâsiklerden biri olduğu gibi, kitabını da okumuştum.
—Bir Elia Kazan filmi... En sevdiğim yönetmenlerden biridir.
Yüzü aydınlandı. Herhâlde, benim de kendisi gibi bir sinema meraklısı olduğumu düşündü.
—Hakikaten muhteşem bir filmdi. Marlon Brando ve kimdi o güzel kadın?...
Hay Allah, nasıl olduysa kadının yüzü aklımdaydı, ama adını unutmuştum.
—Kim Novak mıydı? Yok, oradaki bir karakterin adıydı galiba Kim.
Caner de kıvranmaya başlamıştı.
—Hayır, o değildi. Dilimin ucunda ismi, ‘V’ harfiyle başlıyordu.
Vicki, Vanessa, Vivette, Victoria. V’li isimleri tararken, aktristin adı gelip oturuverdi aklımdaki kadının yüzüne. Sözleşmişiz gibi ikimiz birden bağırdık.
—Vivian Leigh!...
Sevinçle ellerimi çırptım.
—Evet. Doğru, ne güzel kadındı o...
Çapkın bir bakış attı yine. Hiçbir koşulda, beğenilmeyecek bir kadın değildim. Beni dikkatlice inceleyen erkek kayıtsız kalamazdı, ama kalbimde bir şey duymadıktan sonra bunun hiç faydası yoktu bana. Sevgilimle ilişkim ise apayrı bir durumdu; o beni yatakta çıldırtan sertlikte, erkeksi ve yakışıklı bir adamdı ve geleceğimi garanti altına alabileceğim biriydi. Eee, her erkekten evlenme teklifi alamazsınız. Aşkı filan bir kenara koyup, kıro-mıro ne bulursanız idare edeceksiniz işte. Otuz yaşını geçmişseniz tehlike çanları çalmaya başlamıştır.
Sevgilime hiç benzemeyen karakterde biri olduğunu gördüğüm Caner’in ise, ağzından bal damlıyordu.
—‘Eski kadınlar güzel olur’ derler. Oysa yeni nesil kadınlar, daha da güzel oluyorlar.
Beni kastediyordu doğal olarak.
—Siz sanatla ilgili bir iş yapıyorsunuz, değil mi?
Bilmişti valla...
—Evet, ressamım ben.
—Bunu görebiliyorum.
Nasıl olup da görebildiğini sormadım. Ortada henüz ciddiye alınacak bir durum yoktu; anın güzelliğini yaşayıp eğlenmeye bakıyordum yalnızca. Caner, sanki beni güldürmek için yaparmış gibi gözlerini kapatıp, başını yukarı doğru kaldırdı. Mırıl mırıl bir sesle konuşmaya başladı.
—Önceleri figüratif yapıtlar çalışırken, şimdi daha çok, soyut resme yönelmişsiniz. Mesleğinizin yanı sıra çevresindeki insanların sorunlarına duyarsız kalmayan ve yaşadığı hayatın içinde bir adaletsizlik gördüğünde, buna bütün gücüyle tepki gösteren bir yapıdasınız.
Bingo... Sonra anlattı da anlattı.
Sözlerine çok şaşırmıştım doğrusu. Daha beş-on dakika önce tanıdığım bir insanın, benimle ilgili böyle bir karakter analizinde bulunması ilginçti. Acaba bana ‘fal kitaplarından okuduğu bir şeyleri mi gazlıyor’ diye düşünmekten alamadım kendimi. Biraz durakladıktan sonra bu kez daha farklı bir konudaki kehânetlerine geçiverdi.
—Erkeklerle olan ilişkilerinize gelince; zor beğenen birisiniz, bu yüzden kendinize uygun birini bulmakta zorluk çekmişsiniz. Geçmişteki birkaç flört etme girişiminiz, bu erkeklerden soğuyarak kaçmanızla sonuçlanmış.
Aaa, yine şaşırdım. N’oluyordu ya?...
—Gerçekten de hepsi doğru.
Biraz bekleyip, derin bir nefes aldı.
—Egelisiniz; İzmir doğumlu... Birbirine bağlı ve sevgi dolu bir aileye sahipsiniz. Babanız size hiç yokluk yaşatmamış. O bir mimar ya da mühendis. Üniversiteye, Akademiye İstanbul’a gelmişsiniz. Aileniz hâlâ İzmir’de, değil mi?
Artık pes etmiştim.
—Bütün bunları nereden biliyorsunuz? Çok acayip birisiniz.
Gerçekten de çok acayip bir adamdı.

 3
MURAT

Gece hiç uyku tutmadığından bir sürü ilâç yutmuştum. Bu yüzden midem fena halde ekşimekteydi ve ağzımın içi de bok gibiydi. Bu halde bir yere çıkmayıp, yatıp uyusam daha iyi olurdu ama, manitaya sözümüz vardı; bir süre daha gönlünü hoş tutmalıydım onun.
Kasadan çıkan pırlantalı saati, kutusuyla birlikte yanıma aldım. Üzerime, bana Versace’den aldırdığı o mavi spor ceketi giydim mecburen. Aynada kendime bakınca tıraş olmam gerektiğinin farkına vardım. Ayrıca ceketin içine giydiğim siyah kazağı da beğenmemiştim. Ceketi ve kazağı çıkarıp, tıraş olmak üzere banyoya girdim. Tam makinayı suratıma sürmüştüm ki, cep telefonum çaldı. Patron’un adını telefonun ekranında görünce, o her zamanki nedensiz rahatsızlığı duydum içimde. Hafifçe midem bulandı. Açtım zamazingoyu.
—Efendim, Patron?
Akşamki işi soruyordu. Selâm-sabah olmadan tabiî ki... Sesinde, o her zamanki aşağılama edası vardı. Malı kaldırdığımızı söyledim. Sonra da, ev sahibinin eve erken döndüğünü filan anlattım, gereksiz bir gevezelikle... O tıynetsiz herife ceza verip vermediğimi sordu.
—Patron bak, dedim ve sesimi alçaltıp tısladım. Ona verilebilecek en büyük cezayı verdim.
Ne yaptığımı merak etti. Söylememeyi tercih ettim.
—Bilirsin; eceli gelen köpek cami avlusuna işermiş...
Ondan nefret ediyordum. Bunu engellemek için yapabileceğim bir şey yoktu. Olsaydı keşke... Beklediğim gibi, hemen mücevherleri sordu bana. Bir yandan, kendime başka bir kazak seçmek üzere gardırobu açtım. Ses yapar diye, telefon sonrasına ertelemiştim tıraş olayını.
—Mallar Mustafa’da. Bizim dükkânda yani... Önümüzdeki hafta Kirkor ustaya teslim edilecek, sonra mağazaya...
Klâsik talimatlarını yineledi. Ona acelem olduğunu söylemek istedim, ama lâfını kesmem gerektiğinden, yapamadım bunu. Konuştu da konuştu. Sonra birden sustu. Onu cevaplamak yerine, işi uzatmamak için, nokta koymayı tercih ettim.
—Tamam Patron.
Yapmam gereken işler olduğunu söyleyip izin istedim. ‘En kısa zamanda görüşeceğiz’ dedi ve her zaman yaptığı gibi benim son lâflarımı dinlemeden, yüzüme kapattı telefonu. Vicdansız köpek!...
Aynada suratımı inceledim, kaşlarımı kaldırıp kendime ters ters baktım. Kemikli ve köşeli hatlı uzun yüzüm etkileyici ve korkutucuydu. Alnımdaki faça bile uyumluydu çehreme. Allah bana tam olmak istediğim tipi vermişti be!
Sosyete kızlarını nasıl arakladığım aklıma geldi, elimle âletimi sıvazladım.  El âlem erkek görsün. Bunlara biraz sert olacaksın ki kıymetini anlasınlar. Herkese bunu söylerim; sosyetik karılar tütün ve ter kokan bıçkın herifleri çok sever ve öyle tehlikeli serserilere ‘vermek’ isterler. Hele yatakta canlarını biraz yaktın mı, senden bir daha ayrılamazlar.
Uff, gözümün önüne, bir ara sürekli götürdüğüm Yasemin orospusunun küfesi geldi, muazzamdı o kız be...
Karıların beni ne çok beğendiğini on yedi yaşımdayken anlamıştım. O zamanlar, kocasından tatmin olamamış evli kadınlar düzüşmek isterdi benle... Okula gitmez, evlerine giderdim kaltakların. Hiçbirinin kocasına yakalanmadım. Zaten korkmadım da bundan. Hele kocası bir yakalasındı bakayım; sustalıyı taktım mı, bağırsaklarını yatağa dökerdim herifin vallaha. Ve karısını o bağırsakların üzerinde götürürdüm.
Yüzümü yıkadıktan sonra hafifçe kırlaşmakta olan gür saçlarımı, jöleye buladığım ellerimle arkaya doğru taradım. Aynada dişlerime baktım; beyaz, eksiksiz ve pırıl pırıldı hepsi.
Kendime sek bir viski döküp, bir dikişte bitirdim kadehi. Bir tek kâğıtlı sardım makinede ve altın Dunhill’imle yaktım. Art arda üç nefes çektim. Kafam kırılsın istiyordum biraz.
Klâsik, ‘Safari’ markalı aftır-şeyvimdem sürdüm suratıma, her zamanki gibi, avuç dolusu bollukta... Deodorant hiç kullanmazdım zati, malûmunuz; erkek dediğin biraz ter kokmalıydı.
Patron aklıma gelince, tadım kaçtı yine. Vakti gelince onun da ifadesini alacaktım. Patlayan kafatasının arasından fışkıran beyin parçalarını hisseder gibi oldum avuçlarımda. Anahtarları alıp, evden çıktım. Kapıda, gıcır arabam beni bekliyordu.
Lüksün gözü kör olsun.

 4
CANER

‘Joy Bar’dan içeri girdiğimde eski, acıklı bir şarkı çalıyordu. Tüm zamanların en baba şarkıcısı Al Green, o benzersiz üslûbuyla ‘How can you mend a broken heart’ı söylüyordu. Gerçekten de, tıp dünyası kırık bir kalbi onaracak ilâcı bulamamıştı henüz. Müziğin ritmiyle salınarak, bekâr bir erkeğin en etkili olduğu alana, bara geçtim.
Bar iskemlesinde oturup duran genç sarışın, ilk bakışta göz alan kadınlardan biri değildi. Aslında kusursuz güzellikte yüzlü, gayet biçimli vücutlu ve uzun boylu olmasına rağmen, sanki bunları sunumunda bir sorun vardı. Evet, göğüsleri biraz küçük, kalçaları dardı, ama onun cazibesini açığa çıkarmayan şeyler bunlar değildi. Giyiminde kuşamında, bakışında ve havasında dişilik yoktu; ne memelerini yükseltmek için şu özel sutyenlerden giymişti, ne bir dekoltesi vardı, ne de eteğinde erotik bir yırtmaç. Sadece koyu renk bir blue-jean, krem rengi gömlek ve gayet kapalı, kısa topuklu ayakkabılar...
Acaba kadınlar, yalnızca koca aradıklarında mı süslü ve seksi olurlar?
Salonun ortalarına geldiğimde, başını kaldırıp tepeden tırnağa incelemişti beni, çaktırmadan... Yanındaki boşluğa geçip durdum. Bir moda ya da sanat dergisi okuyordu. Barmene içkimi söyler söylemez vakit geçirmeden konuya girdim. Konuşmak iyi şeydir. Derler ya; hayvanlar koklaşa koklaşa, insanlar konuşa konuşa...
Erkekler, bar ya da kulüp gibi sosyal bir ortamda, kadınlarla konuşmaya çekinirler genellikle. Psikolojide bunun adı, ‘reddedilme korkusu’dur. Benim ise, hayatta korkmadığım bir şey varsa, o da ‘bir kadın tarafından reddedilmek’tir. Çünkü, hatunlar rasyonel düşünerek hareket etmezler çoğu kez. ‘Hayır’ diyen kadın, gerçekten seninle çıkmak istemiyor mudur, pek bilinmez. Bir süre geçtikten sonra, aynı adamı fena halde isteyebilirler. Aslında sadece kadınların değil, insanların konuşmalarını, jest, tavır ve davranışlarını hak ettiğinden çok anlamlandırmamak, fazla ciddiye almamak gerekir. Uzunca bir süredir öyle yapıyordum ve bu yüzden reddedilme korkusu falan yaşamıyordum.
Konuşmaya başladıktan az sonra, onun dışarıdan hiç belli olmayan sıcak kadınsılığını derinlerde bir yerlerde hissettim. Bana göre, aslında ateş gibiydi o... Daha önemlisi, benden hoşlanabilecek bir tipti; akıllı, iyi eğitim görmüş ve estetik kültürü gelişmiş bir hatun...
Sohbetimizin hemen ilk bölümünde, çok uygun bir giriş yaptım. Tamamen doğaçlama değildi, ama o tadı içeren bir açılıştı işte. Entellektüel ve zeki bir kadını baştan çıkarabilecek yeteneklere sahiptim. Hani bazı şarkıcılara Allah tarafından bahşedilir ya, işte öyle bir şeydi bu benimki... Bir erkekten para sızdırmaktan başka bir şey düşünmeyip, bunun bedelini de ancak o talihsiz adamı tongaya düşürdüğü zamana kadar vücuduyla ödemek peşinde olan kurnaz kadınlar ise benden hiç hoşlanmazlardı.
Bir kadını baştan çıkaracak bir oyunun içerisindeyken, başlangıç modelini ve atmosferini yarattıktan sonraki evrede, yine aynı ritmi ve melodiyi kesintisiz sürdürmek gerekirdi. Bu yüzden, şarabımı yudumlayıp, konuşmaya ara vermeden devam ettim sözlerime.
—Size bu söylediklerim hiç bir şey değil. Garip bir şekilde, şu anda kafanızdan geçenleri, son yıllardaki hayatınızı ve hatta gelecekte neler olacağını da görebiliyorum. Bu olay, yoğun enerji aldığım insanlarla birkaç kez olmuştu daha önce. Ben de nasıl olduğunu bilmiyorum.
Arzu, söylediklerime pek değer vermiş gibi görünmüyordu bu kez.
—Benimle dalga geçiyorsunuz galiba...
Sıradan şeyler değildi söylediklerim. Biraz iddialıydılar ve aslında yeterli ısınmayı da sağlamamıştım. İşin doğrusu, ‘telepatik enerji’ olayına biraz daha gözbağcılık yaptıktan sonra girmekti tabiî, ama buna zamanım olmamıştı. Nişanlısı yoldaydı ve kuş kaçabilirdi. Az önceki lâfları söyleyince, daha yeni oluşturmaya başladığım saygınlığımı yitirmekte olduğumu görür gibi oldum Arzu’nun gözlerinde. Çok mu hızlı gitmiştim?
Bu analizi yapacak veriye henüz sahip olmadığımdan, aklıma ilk gelen konuyu bodoslamadan açıverdim.
—Peki, daha önce bir kılıç yutucusuyla karşılaşmış mıydınız?
Şaşırdı ve şaşkınlıktan kekeledi.
—Anlamadım?.
Bilgi sahibi olmazsan kimseyi bir şeye inandıramazsın, ama bilge bir erkeğin karşısında, her kadının nutku tutulur.
—Hani sirklerde, panayırlarda filan olur ya...
Hareketini de yaptım bir güzel.
—Öyle bir ‘kılıç yutma gösterisi’ izlediniz mi demek istedim.
—Hayır ama, bunun benimle ne ilgisi var?
Bu soruya da cevabım hazırdı.
—Onun da nasıl yapıldığını bilmiyorsunuz.
Ne söylemiş olduğumu anlaması için zaman verir gibi baktım gözlerinin içine ve özellikle durakladım. Sonra yavaşça sordum.
—Öyle değil mi? Nasıl yapıldığını öğrenmek ister misiniz?
Zokayı yutmuştu sanki.
—İsterim.
—Bu sihirbazlık gösterisi değildir; kılıç yutucuları gerçekten de yutarlar kılıcı. Bu işin sırrı; gırtlak adalelerini rahatlatmayı öğrenmek, böylece yutkunma refleksine mani olmaktır.
Ayağa kalkmış, ellerimle, kollarımla hareketleri yapıyordum. Pandomim gösterisi yapar gibi... Bu arada, bütün gözler bizi izler olmuştu kulüpte...
—Kullandıkları kılıcın iki tarafı da kördür, ama ucu, göründüğü gibi sivridir. Midenin tabanına ulaşmayacak bir boyutta yapılırsa sorun yaratmaz. Kılıç yutmanın en büyük ustası, Dan Mannix, 1951’de bu konuda bir kitap bile yazmış. Ancak bilim adamları, Mannix’e şarlatan muamelesi yapmışlar.
Merak içinde, dinlemeye devam etmekteydi.
—Sonunda, kılıç şeklinde bir neon lâmbası yutup lâmbayı yakınca içinin görüldüğü bir gösteri yapmış da, ancak öyle inandırmış milleti...
Arzu’nun mavi gözleri kocaman açılmıştı. Ne kadar güzel dinleyen bir kadındı. İçtenlikle gülümsedi.
—Çok ilginç bir şey bu yaa...
Şimdi, zokayı gerçekten yutmuş olduğunu görüyordum.
—Yaa, işte o yüzden...
Kendimi tutamayıp güldüm.
—Benim gibi telepatik güçleri olanlar, anlaşılmamaya ve toplum tarafından reddedilmeye mahkûmdurlar.
Ciddileşmek gerektiğini fark ettim ve en vurucu cümleyi söyledim sonra.
—Oysa ben, sizin bütün geleceğinizi değiştirebilirim...
Vayy vay vay... Hipnotizma seansında büyülenmiş kalmış biri gibi yüzüme bakıyordu. Haksız da sayılmazdı; bir çeşit hipnotizmaydı bu yaptığım.
—Yaa. Gerçekten mi?
Bu kez, daha da ciddi bir yüz ifadesiyle, kulağına doğru eğilerek fısıldadım.
—Nişanlınızın ismi neydi?
—Neden soruyorsunuz?
—Onunla bir bağ kurabilmem için gerekli bu.
Durakladı. Gözünün içine bakarak bekledim. İçkisinden bir yudum aldı ve hiç beklenmedik bir kolaylıkla ikna oluverdi.
—Tamam, peki.
Yüzüme bakıp gülümsedi.
—Murat. Murat Sevil.
—Nasıl bir tip?
—Uzun boylu, iri kemikli, siyah, düz ve geriye doğru taranmış gür saçlı. Esmerdir. Şık giyinir.
Utanmış gibi bakıp, gözlerini kaçırdı.
—Yakışıklıdır yani...
—Takım elbise mi giyer?
—Yok, spor şeyler giyer, ama şıktır işte... Bu gece, yeni mavi ceketiyle gelecek.
O iş nasıl oluyorsa. ‘Herhâlde anlaşılır bir sebebi vardır’ diye düşünüp, üzerine gitmedim tabiî. Çok acelem vardı. ‘Murat’ı tanımlayıcı bir şeyler daha olsa’ diye düşünüp, sordum.
—Görünür yerinde bir işareti var mıdır?
Arzu, bu soruyu biraz düşündü.
—Alnında bir yara izi var. Çocukluğundan kalma.
Hah, işte çifte kaymaklı ekmek kadayıfı...
—Şimdi gelecek zaten, sizi tanıştırırım. Neden soruyorsunuz bütün bunları?
—Şşşşşt.
Onu susturdum. Gözlerimi kapatıp ellerimi yavaşça kaldırarak başımın iki yanına, kulaklarımın üzerine koydum Bar taburesinden kalktım ve  arkamı döndüm ona. ‘Joy Bar’ epeyce kalabalıklaşmış ve içerideki hava iyice ısınmıştı. Işıklar kararmış, müzik iyice açılmıştı.
‘Ain’t no sunshine’.  Bill Withers’in bu en meşhur şarkısını, kilise korolarında yetişmiş ‘Jackson’ ailesi, klâsik Motown üslûbuyla söylüyordu. Solistleri Michael Jackson, bu kayıtın yapıldığı yıllarda henüz ergen bir çocuk olmalıydı.
Çok güzeldi bu atmosfer, çook.

5
ŞEF

Murat Sevil.
Emniyetin sistemine bu ismi girip tarattım. Bir eşleşme olmadı. Ya Murat denen itin sabıkası yoktu, ya da ismi sahteydi. Dışarıyı gösteren güvenlik kamerasına göz gezdirdim. Öndeki genç çift ve yanlarındaki bodur arkadaşlarının arkasından mavi ceketli birinin yaklaştığını gördüm. Kapıda ‘bar gorili’ kılığında bekleyen Mert’e hemen uçurdum istihbaratı.
—Adamımız sana doğru geliyor. Adı Murat Sevil; mavi spor ceketli, uzun, esmer, alnında façası var, küçük bir yara izi...
—Anlaşıldı, Şef.
Murat, kapıya geldi. Başıyla selâm verip içeri girmeye yeltendi. Elinde bir bloknot ve kalem bulunan Mert, önüne geçerek içeri girmesine engel oldu. Mavi ceketli yakışıklı şaşırdı. Kapının diğer iki yanını zorladığı engel aşma girişiminden sonra, ortada bir yanlışlık olmadığını anladı. Karşısında dikilmiş duran adama bir şeyler sorması gerektiğini düşündü.
—İyi akşamlar?
Mert, elindeki dosyaya bakıp adını sordu ona. Böylece, yanlış adam kepçeleme riskini bertaraf etmiş olacaktı. Murat, biraz tereddüt edip ismini verdi. Listesini taramış gibi yaptıktan sonra, gayet serinkanlı bir tavırla baktı ona Mert.
—Özür dilerim beyefendi, içeride özel bir toplantı var. Davetli listesinde isminiz yok, bu yüzden sizi içeri alamayacağız.
Murat denen hergele, bu muameleye çok şaşırdı. Sanki Mert ona, ‘evine giremeyeceğini’ ya da ‘sokakta yürüyemeyeceğini’ falan söylemişti.
—Nasıl yani? Ama ben nişanlımla içeride buluşacağım.
—Kusura bakmayın, ama kesin talimat var, ne olursa olsun sizi içeri sokamayız, beyefendi.
—Ya, saçmalamayın. Nişanlım içeride beni bekliyor dedim. Böyle abuk şey olur mu?!
Mert, kendinden emin bir tavırla, arkada bekleyenlere bakınır gibi yaptı ve Murat’a doğru dönüp yumuşak bir ses tonuyla söylediğini yineledi.
—Lütfen zorlamayın, size kesin talimat aldığımızı söyledim...
Herif, hiç sesini yükseltmeden ellerini ceplerine soktu, geriye doğru kaykıldı. İç geçirdikten sonra, sağ elini cebinden çıkartıp içeriyi gösterdi.
—O zaman en azından nişanlımı alıp çıkayım buradan.
Mert, hiç istifini bozmadı. Beklediği tepkilerdi bunlar.
—Hayır beyefendi, içeri girmeniz mümkün değil. Bakmanıza dahi izin veremeyiz.
Murat, bu kez iyice şaşırmıştı.
—Allah Allah ya... Demek ki size başka türlü davranmak lâzım.
O ana kadar çok ince davrandığının farkına varmış olmalıydı ki, birden alevleniverdi.
—Manyaksın sen yaa!!
Söylenmeye devam ederek cep telefonuna davrandı. Serdar’a işaretini verdim. Murat’a, yardımsever bıçkın bir genç edasıyla  yanaştı  ve kolundan tutup cep telefonunu çevirmesini engelledi.
—Ağbicim dur bir dakika sinirlenme. Bir sorun mu var?
—Var ya!... Bu dallama beni kapıdan almayacakmış. Ulan benim nişanlım içeride be! Sana mı teslim edicem lan ben ailemi, şerefsize bak!...
Mert sinirlenmiş gibi yapıp, üzerine yürüdü herifin.
—Bana bak küfretme, benim asabımı bozma!..  Ben sana terbiyesizlik yapmadım, küfür de etmedim. Müdürden talimat aldım diyorum. Lâftan anlamaz mısın sen?
Planlanmış olduğu gibi, Serdar, bir çırpıda ikisinin arasına giriverdi.
—Bırak ağbicim ya, takılma sen ona. Tamam güzel ağbim, sen gel benimle, sorunu derhal çözelim.
Murat bulunduğu yerden, elini tehditkâr bir şekilde uzattı.
—Nereye geliyormuşum? Oğlum, sorun nah burada zaten lan!..
Serdar, Mert’in üzerine yürüyen Murat’ı gayet usturuplu şekilde kapıdan uzaklaştırdı vücuduyla.
—Gel dedim ağbi sana. İçeri gireceksin. Sokacam kulübe seni diyorum yaa.
Murat, önünde duran Serdar’ın yüzüne ilk defa baktı ve onu ciddiye alması gerektiğini düşündü.
—Sen dalga mı geçiyorsun benimle?
—Tamam ağbi, buradaki herkesin içeri giriş sorununu ben çözerim zaten. O lavuk duymasın, yavaş konuş. Sen şimdi çaktırmadan beni takip et, ötesini merak etme.
Herif bir an duraklar gibi oldu. Sonra, beklediğimiz gibi zokayı yuttu.
—Tamam geliyorum.
Serdar ve Murat, karanlık sokağın girişinde kayboldular. İşin bu kısmı, beklenmedik bir kolaylıkta gerçekleşmişti doğrusu. Bizimkiler çok daha sert bir tepkiyle de karşılaşabilirdi. Herifin -eğer o herif idiyse- tehlikeli olduğunu biliyorduk, üstelik silahlı da olabilirdi.
İçeriyi dinlemeye döndüm.

  6
ARZU

Caner, ellerini kulaklarına yapıştırmış, transa geçmiş bir haldeydi. Eğer bardaki halimize dışarıdan bir gözle bakabilseydim, gülerdim bu duruma. Oysa şimdi, burada donmuş kalmış ve onun tuhaf hareketlerini seyrediyor, gizemli öykülerini dinliyordum.
Sevgilimin gecikmesi hayra alâmet değildi. Ama nedense, içimde onunla ilgili bir endişe yoktu. Aklıma düşen ikilem gitgide belirginleşiyor, yeni tanışmış olduğum bu acayip adamla onun arasında sürekli karşılaştırma yapma durumunda hissediyordum kendimi. Evet, nişanlımı çok da sevmiyordum aslında. Hatta kimi zaman, bazı garip davranışlarından korktuğumu da itiraf etmeliyim, ama başka alternatifimin olmadığını öyle bir kanıksatmıştı ki bana, kaderimin o olduğunu düşünüyordum. Evlenme teklif etmiş olması ve beni sahiplenmesi, en temel ihtiyaçlarımdan birini doyuruyordu belki de...
Yataktaki hoyratlıkları geldi gözümün önüne; ona boyun eğen ve sürekli hizmet eden bir köleymişim gibi davranıyordu çoğu zaman. Yatakta, istediklerini zorla yaptırmayı seviyor ve bu da bana garip bir haz veriyordu. Onun cariyesi mi olmuştum acaba?
Yeni tanıştığım bu adamda ise, bambaşka bir şeyler vardı; parmaklarının ucundaki sihiri hissediyordum onun. Hayatımı değiştirebileceğinin işaretini almıştım sanki...
Başını yukarı kaldırıp, gözlerini kapattı. Ağzından belli belirsiz bir mırıltı çıktı.
—Ona ulaşmaya çalışıyorum.
Derin bir nefes aldı ve daha güçlü bir ses tonuyla devam etti.
—Şimdi görebiliyorum: Trafikte sıkışıp kalmış, cep telefonunu evde unutmuş, bu yüzden sizi arayamıyor. En az yirmi-yirmi beş dakika gecikecek, ama merak etmeyin; sağ-salim gelecek buraya. Cebinde sizin için bir de hediye var, oldukça değerli bir şey. Bir saate benziyor.
Şimdi daha çok etkilenmiştim doğrusu. Yavaşça kolumun üst kısmına dokundu. İçimin titrediğini ve bu adamın hayatımın akışını değiştirecek tuhaf bir ‘aura’ya sahip olduğunu hissettim.
—Siz hakikaten büyücüsünüz. Nasıl olur bu ya, nasıl? Cidden anlayamıyorum.
Caner, söylediğim şeye şaşırmış gibiydi.
—Yani size ne hediye getireceğini önceden söylemiş miydi? Biliyor muydunuz?
Birden ne diyeceğimi şaşırdım. Bu saat meselesini açıklamam için, çok şey anlatmam gerekiyordu. Bu yüzden, kısa kesip bir şeyler geveledim öylesine.
—Hayır, ama ben ne olduğunu tahmin ettim, siz söyleyince...
Caner, saf bir ifadeyle ısrar etti.
—Nasıl yani? Beğendiğiniz ve hediye olarak satın alması için ona söylemiş olduğunuz belirli bir saat mi vardı?
Omuzlarımı silkip, içkimden bir yudum aldıktan sonra önemsiz bir şeymiş gibi yanıtladım.
—Evet, onun gibi bir şey.
Yüz ifadesi garipleşti. Yine soracağını hissettiğim için, konuyu hemen değiştirmek istedim. Ondan şüpheleniyormuş gibi yaptım.
—Siz beni tanıyan birileriyle konuşmuş olmayasınız sakın. İşletmiyorsunuz değil mi beni?
Caner, söylediğime çok bozuldu sanki. Yüzü asıldı, bar iskemlesine oturup toparlandı.
—Arzu hanım, size de bir şey söylemeye gelmiyor yani. Neyse boş verin bütün bunları, şimdi doğum gününüz şerefine size bir sürpriz yapmak istiyorum.
DJ kulübesine bir işaret yaptı. İşareti alan çocuk onu başıyla onayladı ve ekranda Neşe Karaböcek’ten ‘Aşk eski bir yalan’ şarkısının video klibi akmaya başladı. Eski Yeşilçam siyah-beyaz dönem filmlerinden komik bir kolâj yapılmıştı. Çok hoş bir şeydi. Şarabımdan sıkı bir yudum alıp bitirdim, video klibi seyrederken mutluluk sarhoşluğu yaşadığımı düşündüm, çünkü bir kadeh içkiyle kafası iyi olmazdı insanın. Beyaz perdeye bakarken, göz ucumla, Caner’in bardaki servis elemanları ile bir organizasyon yapmaya çalıştığını görüyordum. Ona bir gitar getirdiler, video klibin finalinden, şarkı söyleyerek girdi.
‘Mutlu yıllar sana
Mutlu yıllar sana’
Bardaki müşteriler de ona eşlik etmeye başladı. Çok etkilenmiş ve sevinmiştim. Yıllardır hiç böyle değişik bir eğlence yaşamamıştım doğrusu. Garson, üzeri yanan mumlarla dolu bir pasta getirdi ve bana kestirdi. Herkes alkışladı, pasta ikramıyla birlikte şampanya patlatıldı.
‘Mutlu yıllar Arzu
Mutlu yıllar sanaa...’
Gerçekten de, uzun zamandan beri ilk kez, bu gece çok mutluydum.

 7
ŞEF

Bu doğum günü kutlaması işinden çok sıkılmıştım. Murat denen eşkıyanın bilgilerini bulup, içeriye iletmem lâzımdı. Bir aksilik olma halinde müdahale edebilmek için odaya koydurduğum kameraya bağlı olan ekranı açtım. Şimdi odanın tavanından ikisini de görüp, duyuyordum. Murat, odaya girince işkillenmiş, sağa sola bakınıyordu.
—Nereye geldik biz yaa?
Serdar, gayet sakin cebine davrandı. Helâl olsun çocuğa...
—Ağbi şimdi seni bu binadan kulübün içine sokucam. Merak etme, önce arka bahçeden, sağdaki binanın içine geçicez.
Murat’ın sinirleri iyice gerilmişti, had safhada kıllandığını anladım, ama basireti bağlanmıştı kerizin bir defa...
—Yahu böyle şeye ne gerek var?
Serdar’ın cebinden, ne olduğunu anlayamadığı bir nesne çıkardığını belli belirsiz fark etti.
—Ne o elindeki?
—Tamam baba, şimdi olacak.
Serdar, elindeki bayıltıcı spreyi yüzüne sıktı. Ne olduğunu hâlâ kavrayamayan Murat, anî bir refleksle boğazına sarılıp, duvara yapıştırdı onu. Sımsıkı kapatmış olduğu gözlerinden yaşlar fışkırmaktaydı.
—Aaah!! Allah belânı versin!... Gözlerim!...  Öldürücem ulan seni!
Kasılmış yüzü anîden gevşedi, ayakta kendinden geçmişti. Serdar’ın boğazında kenetlenmiş olan elleri yavaşça çözüldü ve olduğu yerde yığıldı kaldı.
Murat’ın baygın gövdesinin üzerinden atlayarak geçen Serdar, yakasını paçasını düzeltti. Herifin üzerini aradı, belinden cep telefonunu aldı. Çıkarıp aldığı ceketinin cebindekileri yere döktü. Yere düşen süslü kutuyu, cebinden çıkardığı bir bez parçasıyla tutarak açtı. Taşlı bir kadın saati çıktı içinden. Kendi telefonunu çıkarıp beni aradı.
—Şefim, adamımızı uyuttuk. Şimdi kimlik bilgilerini veriyorum.
Önümdeki ekranda bulunan kontrol panelinin, Serdar’ın konuşmalarını doğrudan Caner’in kulağına yollayan düğmesini açtım. Mikrofonumdan Serdar’a, hazır olduğumu söyledim.
—Tamam kaydediyorum.
—Mehmet Özcan oğlu Acar Murat Gümüşlü.
—Soyadı Sevil değil miymiş?
—Hayır, soyadı Gümüşlü’ymüş. Kimlik sahte değil, fotoğraf ve soğuk damga gerçek gibi... Doğum tarihi, yirmi iki Temmuz 1970. Cüzdanındaki para, dört yüz elli beş lira ve evraklarda daha fazla bilgi yok. Ayrıca, üzerinde dört anahtar takılı bir anahtarlık ve hediye paketine sarılmış, taşlı bir kadın saati çıktı.
—Saatin markasını oku bana, biraz da tarif et.
Serdar saati evirip-çevirdi.
—Vacheron Konstantin yazıyor üzerinde, oval, tüm kenarı ve bileziği altın üzerine değerli taşlarla çevrili bir saat.
—Şimdi bana ehliyetinin üzerindeki diğer bilgileri oku.
Sorgulama sistemimize bilgileri girdim. Bu kaynaktan başka, en işe yarar istihbarat yerlerinden biri de, bankacılık bilgi sistemidir. Bu yüzden, banka hesapları bizim için önemlidir. Serdar’ın atlamış olma ihtimalini göz önüne alarak, onu da sordum hemen.
—Kredi kartı filan yok mu bu herifin?
—Yok şefim. Anlaşılan hep nakit çalışıyor.
İşin arasında espri sıçmasalar olmaz sanki...
—Anlaşıldı. Şimdi onu orada bırak, iki üç saat uyusun. Kalorifer borusuna iki elini birden kelepçele, oda kapısını kilitle. Bir durum olursa ve yeterli delil bulamazsak, kim olduğumuzu anlamaması lâzım. Tamam mı?
—Anlaşıldı.
—Haa, dur biraz, kapatma. Bir de cep numarasını ve fihristindeki numaraları alalım da bir bakalım.
—Tamam şefim. Zaten telefonu getiriyorum şimdi sana, herifi içeri atamazsak, bir şekilde geri veririz.
Bu seviyede suç işleyen bir insanın, geçmişine ait herhangi bir adlî kaydının olmaması, epeyce sık rastlanan bir durumdur. Basit hırsızlıklar, gasp, tecavüz ve yöresel cinayetlerin çoğu, hiçbir devlet kurumuna intikâl etmeden, örtbas olur gider. Batı ülkelerinde bu imkânsız bir şeydir, çünkü en basit trafik suçları bile kayda geçer. Böylece, suç işleme eğilimi zamanla artan kişileri takip etmek ve yakalamak kolaylaşır.
—Serdar, sabıka kaydı yok herifin; şunun parmak izlerini hemen alıver. Ne olur ne olmaz.
Serdar, cebinden ıstampasını çıkardı. Baygın yatan Murat’ın sağ elinin parmaklarını bastırıp, izlerini kâğıda geçirdi.
—Tamam, şimdi hemen buraya gel, birazdan operasyona başlayacağız.
Operasyon, bizi yormayacak şekilde, hemen sonuca gideceğe benziyordu. İlk adımı atmakta gayet başarılı olmuştuk. Şimdi sıra, devamını getirmeye gelmişti.
Yıllar öncesinde vuku bulmuş, esrarengiz bir cinayeti hatırladım birden. Karmaşık bir olay gibi görüldüğü halde, kapının girişinde bulduğumuz bir tarak sayesinde, işi patır kütür çözmüştük bir gecede. Üstelik tarak, şimşirden yapılmış falan da değildi, alelâde bir taraktı işte...
İşin başında her şeyin nasıl göründüğü önemli değildir esasında. Sonu hayırlı olsun inşallah.

 8
CANER

On beş dakikalık sazlı-sözlü bir doğum günü partisi organizasyonu gerçekleştirmek, epeyce yormuştu beni. Doğrusu, uygun ortamı sağlamak için gerekli olmasaydı yapmazdım. Eski işim sebebiyle, bar ve kulüplere çok takılmış ve bir sürü partiye katılmış olduğumdan, etkileyici şekilde bitirebilmiştim bu göz boyama işini. Arzu gayet mutlu görünüyordu. Renkler, ışıklar, hareket ve şampanya, hemen vurup sarhoş eder insanı...
Gitarı barın arkasına bırakıp yaklaştım. Bardan iki kadeh şampanya aldım ve birini ona doğru uzattım. İnce bir hareketle kaldırıp kadehime dokundurdu.
—Nice mutlu, sağlıklı ve güzel yıllara...
Şampanyalarımızdan iri birer yudum içtik. Beyaz çehresini süsleyen güzel mavi gözleri ışıl ışıl parlıyordu. İlişki sürecinin başlarında kadınları mutlu etmek kolaydır. Zor olan şey, mutlu olmalarını sürdürmektir elbette...
—Çok teşekkür ederim, beni çok şaşırttınız. Ne kadar kibarsınız.
Ben de gülümsedim.
—Rica ederim. Benim için bir zevkti.
—Siz müzisyensiniz demek. Ya da animatör falan.
Hah, işte beklediğim işaret gelmişti.
—İlk denemede yanıldınız. Müzisyenlik ya da sanat ile ilgili bir iş yapmıyorum, ne yazık ki...
—Ya ne işle meşgulsünüz?
—Bunu tahmin etmeniz için size ipuçları vereyim, bir oyun oynayalım diyorum. Ne dersiniz? Hem böylece, nişanlınız gelene kadar güzel vakit geçirmiş oluruz.
Arzu durakladı ve saatine baktı.
—Siz hakikaten çok, ama çok acayip bir tipsiniz. Peki tamam, doğru tahmin için kaç hakkım daha var?
—Sadece iki hakkınız kaldı.
Saatini sağ bileğine taktığını fark ettim, bunu da kullanabileceğimi düşündüm.
—Siz solaksınız değil mi?
—Bunu gördünüz tabiî, dikkatli birisiniz.
—Mesleğim gereği desem, sizin için bir ipucu olur mu acaba? Bu arada, bir solak olarak insanların yüzde on birini oluşturduğunuzu ve tarihin karanlık çağlarında, şeytanla bile özdeşleştirilmiş olduğunuzu biliyorsunuzdur herhâlde. İngilizcede ‘left’ kelimesi, eski Cermencede zayıf ve kullanışsız anlamına gelen ‘lyft’ kelimesinden türemiştir. ‘Right’  ise haklılık ve doğruluk anlamına geliyor.
Arzu ile yakınlaştıkça, onu daha çok beğenir olmuştum; çok güzel bir kadındı. Yine ışıltılı dişlerini göstererek güldü. Devam ettim.
—Ancak daha sonraki araştırmalarda, siz solakların, konuşma ve ifade yeteneklerinin, biz sağ elini kullananlara oranla daha güçlü olduğu ortaya çıktı. Ne tuhaf değil mi?
Söylediklerimi tuhaf bulup bulmadığını anlamadım, ama yüzüne gayet rahat ve keyifli bir ifade yerleşmişti.
—Valla, onu bilmiyorum, ama sizin ikna yeteneğinizin çok güçlü olduğunu düşünüyorum. Yeni bir meslek tahmininde bulunacağım, ama biraz daha düşüneyim, ondan sonra...
Arzu bir refleksle yine saatine baktı. Nişanlısının her an gelme olasılığı onu tedirgin etmeye başlamıştı sanırım. Elindeki cep telefonuna göz attı. Birden, çocukluğumda sokaklarda oynadığımız bir oyun aklıma geldi.
—Tilki tilki saat kaç?
—Anlamadım.
—Çocukken bu oyunu oynardık, hatırladınız mı?
—Hakikaten. Nereden geldi aklınıza bu şimdi?
Saatime bakarak Arzu’nun taklidini yaptım.
—Sık sık saatinize bakmanızdan tabiî.
Arzu yalnızca gülümsedi. Bir şey anlatmak isteyip de anlatamaz gibiydi. Aklındakini ona ben söyleyiverdim.
—Nişanlınız için endişe etmenize gerek yok. Size açıklamıştım...
—Biliyorum. Tamam. Artık saate bakmayacağım.
Şimdi artık konuyu başka yöne çekebilirdim. İş kıvama gelmişti.
—Baksanıza, kıskandığımı filan sanmayın lütfen, beni de ilgilendirmez ayrıca, ama nişanlınız Murat Bey’i çok mu seviyorsunuz? Ona âşık mısınız?
—Evet, onu seviyorum. O da beni seviyor.
Çaresizlikten yalan söylüyor gibi geldi bana... Kadınlar böyledir işte; hep severler, hep âşıktırlar ve bütün kabahatleri aşk yüzünden işlerler. Eski karım da böyle söylemişti, “Her şeyi âşık olduğum için yaptım!” Bunun esas adı, “Aşkın arkasına saklanmanın vazgeçilmez kolaylığı”dır aslında. Bunları düşünürken boş gözlerle bakıyor olmalıydım ki, Arzu, sözlerine devam etme gereği duydu.
—Ne o? Bana acayip bir şey söylemişim gibi bakıyorsunuz. Siz aşka filan pek inanmıyorsunuz galiba?
Kendi halinde gözlerimle yüzüne baktım.
—Ben hayatım boyunca hiç âşık olmadım ne yazık ki...
Sonra lisedeki ilk aşkım aklıma geldi, boş yere yalan söylemek istemedim. Eğer insan yalan söyleyecekse, bunun bir nedeni olmalıydı.
—Yok yok, on yedi-on sekiz yaşındayken bir kez âşık olmuştum, ama bu aşkın bana yaşattığı kötü duygulardan ve içine düşmüş olduğum keder verici durumdan pek hoşlanmamıştım.
Aslında bütün içtenliğimle gerçekleri anlatıyordum ona. Meraklanıp sordu.
—Neden?
—Hoşlanmadım, çünkü bir kadını olmadığı bir yere koyup, bir anlamda ona tapınmak, ulaşamadığın için acı çekmek ve kıskanmak bana göre şeyler değil. Bunların doğru olduğuna inanmadığım için de aşktan ve âşık olmaktan hep kaçındım.
—Peki, doğru olan nedir sizce? Yani bir erkek için, âşık olmanın alternatifi, her önüne gelen kadınla duygusuzca yatmak mıdır?
Aşkın karşıtının seks olduğunu düşünmediğimi anlatabilmek için yalnızca ağzımı açabildim. Konuşmama fırsat vermeden devam etti.
—Âşık olmadığım adamla öpüşemem bile ben...
Artık bu kadarı da fazlaydı; hem fazla, hem de kuyruklu bir yalan!... Kadınlar ne tuhaftır; kendilerinin bile inanmadıkları bir takım namus safsatalarıyla erkekleri etkileyebileceklerini düşünürler.
—Hadi canım. Siz, herhangi bir sebeple etkilendiğiniz her erkeğe âşık olduğunuzu düşünüyorsunuz o zaman. Aşk olmazsa cinsellik olmaz ve hatta hoş bir öpüşme bile olmaz, öyle mi?
—Evet. Ben öyle biriyim.  Ama sizin öyle olmadığınız gayet güzel anlaşılıyor.
Bu konuları fazla uzatmam doğru değildi ve üstelik anlamı da yoktu. Zaman, her koşulda, insanın aleyhine işleyen bir şeydi.
—Beni boş verin şimdi. Demek, âşık olduğunuz erkeğe sadakat göstermek konusunda çok katısınız. Peki ya hemcinslerinizle aranız nasıl? Kız arkadaşlarınız çok mudur?
Neredeyse hiç kız arkadaşı kalmamış olduğunu gayet iyi biliyordum.